Βιβλίο πολυσυζητημένο, κυρίως λόγω των τολμηρών περιγραφών σεξουαλικών σκηνών και της άσεμνης γλώσσας του. Εκδόθηκε το 1934. Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή του συγγραφέα στο Παρίσι, όπου έζησε την περίοδο του μεσοπολέμου. Είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό, καθώς ο Miller έζησε στο Παρίσι πολλά χρόνια συντηρούμενος κυρίως από τα χρήματα φίλων του. Η ζωή του εκείνη την περίοδο είναι γεμάτη φτώχεια και μιζέρια και κυριαρχείται από τη συνεχή αναζήτηση της ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής και της πείνας. Ο ίδιος γράφει στο πρώτο κεφάλαιο ¨δεν έχω λεφτά, εισοδήματα, ελπίδες. Είμαι ο ευτυχέστερος άνθρωπος¨. Και συμπληρώνει ότι ¨αυτό δεν είναι βιβλίο. Είναι ένας λίβελος, ένα κακολόγημα, η δυσφήμιση κάποιου ανθρώπου…δεν αποτελεί παρά μια παρατεταμένη διαρκή προσβολή, μια ροχάλα εκσφενδονισμένη στο πρόσωπο της Τέχνης, μια κλοτσιά στα μαλακά των Θεών, του Ανθρώπου, της Μοίρας, του Χρόνου, της Αγάπης, της Ομορφιάς… ¨
Κι αυτό είναι αλήθεια. Το βιβλίο αυτό δυσφημίζει έναν άνθρωπο, τον ίδιο τον συγγραφέα, αλλά και όλον τον κόσμο που τον περιβάλλει, ο οποίος είναι διαποτισμένος από την πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης, από την απόλυτη ηθική κατάπτωση, από τη δυσωδία των παθών, από τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο ήρωας του βιβλίου –που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον συγγραφέα- αναγνωρίζει αυτόν τον ξεπεσμό αλλά δεν προσπαθεί καθόλου να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση. Αντίθετα είναι κυνικός, μισογύνης και απάνθρωπος, δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και σε καμία Αρχή, ο κόσμος του όπως λέει ο ίδιος ¨έχει κατρακυλήσει πέρα από τα ανθρώπινα όρια¨. O συγγραφέας περιγράφει έναν κόσμο που βυθίζεται στο τέλμα, που αυτοκαταστρέφεται , που οδηγείται σε ένα αδιέξοδο. Θα κρατήσει την ελευθερία του να ενεργεί και να σκέπτεται όπως αυτός θέλει και να κινείται σε πλαίσια μη συμβατικά, σουρεαλιστικά και εκστατικά. Και θα μάς παροτρύνει με το δικό του τρόπο να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο, να αλλάξουμε την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων για να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο.
Κανένα σχόλιο ακόμα.
